Over Debbie Jordaans

an overleven naar leiden – op mijn manier.

Mijn verhaal is er niet één van vanzelfsprekende successen.
Het is een verhaal van vallen en opstaan.
Van verliezen, zoeken, vinden.
Van keer op keer kiezen voor groei, zelfs als ik niet wist waarheen.

Op mijn 29e stond ik met twee kleine kinderen op straat.
Geen huis. Geen werk. Geen zekerheid.
Alleen een stem van binnen die fluisterde:
“Kies jezelf.”

En dat deed ik.
Niet één keer, maar steeds opnieuw.

Steeds opnieuw kiezen

Ik koos ervoor om eerst moeder te zijn, volledig aanwezig.
Om mijn HBO-studie in drie jaar af te ronden, terwijl ik 32 uur werkte.
Om carrière te bouwen in HR, niet om te ondersteunen, maar om systemen te doorbreken.
Om te daten, te werken, te kleden, te leven op míjn manier.
En uiteindelijk, om mijn eigen praktijk te starten.

Elke keuze was een terugkeer naar mezelf.
Soms dapper. Soms pijnlijk. Altijd echt.

Van niet welkom naar voluit leven

Als kind voelde ik me vaak teveel.
Ik droeg mijn schouders naar voren, alsof ik mezelf kleiner kon maken.
Tot ik merkte: klein houden doet niemand goed.

Ik ben niet tegen mannen,
maar ik bén vóór vrouwen
voor balans, gelijkwaardigheid, zachtheid en richting.
Voor vrouwen die niet meer willen kiezen tussen kracht en verbinding.
Voor vrouwen die hun plek willen innemen,
zonder zich schuldig te voelen.

Waarom ik dit doe

Omdat ik weet hoe het is om alles voor iedereen te zijn,
behalve voor jezelf.
Omdat ik weet hoe het voelt om jezelf kwijt te raken
en hoe bevrijdend het is om je eigen stem terug te vinden.

Ik werk met vrouwen die veel dragen,
die sterk zijn, loyaal, verantwoordelijk.
Maar onder die kracht leeft vermoeidheid, twijfel, een verlangen naar rust.

Ik ben hun inner guide
niet om te fixen, maar om te herinneren.
Om hen te helpen thuiskomen bij wie ze altijd al waren.

En nu

Vandaag leef ik een ander verhaal.
Een leven in balans, met mijn partner, mijn kinderen, mijn werk.
Niet perfect. Wel echt.
Vrij van moeten.
Vrij om te kiezen.
Vrij om te leven vanuit rust en richting.

Typisch Debbie

• Direct en eerlijk – wat ik denk, zie je vaak al aan mijn gezicht.
• Doorzetter – ik beet me vast in mijn HBO-studie, werk en moederschap.
• Kleurrijk – in karakter én kledingkast. “Tutti Frutti”, noemden ze me vroeger.
• Sportief – mijn dag start vaak om 05:30 met hardlopen of krachttraining.
• Leergierig – ik luister boeken op 1,5x snelheid, meestal tijdens het vouwen of koken.
• Creatief met voeding – mijn ‘Debbietje’ (yoghurt, druiven, huttenkäse, lijnzaad, pure chocola) is inmiddels een begrip.
• Ik plan soms nét iets te veel in een dag. Omdat ik enthousiast ben, wil ik overal voluit in opgaan,
maar ik leer steeds beter dat rust ook ruimte vraagt.
• Opladen doe ik het liefst in de natuur tijdens wandelingen, in een warm bad, met een puzzel of iets creatiefs.
En geef me een dag in de sauna, dan kom ik als herboren terug.

Wat ik heb geleerd

Je hoeft niet kapot te zijn om jezelf kwijt te raken.
En je hoeft niet perfect te zijn om jezelf terug te vinden.

Ik heb geleerd om minder te denken en meer te voelen.
Om te luisteren naar wat mijn lichaam, hart en intuïtie al wisten.

Het leven vraagt niet dat je harder wordt,
maar dat je eerlijker leeft.

Krachtig.
Zacht.
Vol.
Vrij.
Jij.