Debbie Jordaans
Van Overleven naar Leiderschap
Ik heb het niet uit een boek. Ik heb het geleefd.
Mijn verhaal is er niet een van vanzelfsprekende successen. Het is er een van vallen en opstaan. Van verliezen, zoeken, vinden. Van keer op keer kiezen voor groei, ook als ik niet wist waarheen.
Kies voor Jezelf
Op mijn 29e stond ik met twee kleine kinderen op straat. Geen huis. Geen werk. Geen zekerheid. Alleen een stem vanbinnen die zei: kies voor jezelf.
Dat deed ik. Niet een keer. Steeds opnieuw.
Ik koos ervoor om eerst moeder te zijn, volledig aanwezig. Om mijn HBO-studie in drie jaar af te ronden terwijl ik 32 uur werkte. Om carrière te maken in HR, niet om te ondersteunen maar om systemen te doorbreken. Om te daten en de liefde van mijn leven te vinden. Om te werken, me te kleden en te leven op mijn manier. En uiteindelijk om mijn eigen praktijk te starten.
Elke keuze was een terugkeer naar mezelf. Soms dapper. Soms pijnlijk. Altijd echt.
Te veel, zeiden ze
Als kind voelde ik me vaak te veel. Ik trok mijn schouders naar voren, alsof ik mezelf kleiner kon vouwen. Tot ik doorhad: klein houden doet niemand goed.
Wat ze te veel noemden, was gewoon mijn vorm.
Ze stopten me in een hokje. Ik werd de onaangepaste vrouw.
En dat is precies de vrouw die ik in jou terugzoek.
Als klein meisje snapte ik al niet waarom er in het Openluchtmuseum wel een mannenkamer was en geen vrouwenkamer. Alsof mannen zo bijzonder waren dat ze een eigen kamer nodig hadden. Dat gevoel is nooit weggegaan. Het werd mijn brandstof.
Ik ben niet tegen mannen. Ik ben vóór vrouwen. Voor gelijkwaardigheid ernaast, niet eronder. Voor vrouwen die niet meer willen kiezen tussen kracht en verbinding. Die hun plek innemen zonder zich schuldig te voelen.
Niet alleen geleefd. Ook geleerd.
Mijn eerste leerschool was mijn eigen leven. Mijn tweede was het vak.
Meer dan vijf jaar coachte ik binnen organisaties. Medewerkers en managers. De vrouw die op de werkvloer alles droeg, de leidinggevende die vastliep in zijn eigen systeem.
Overal zag ik hetzelfde: mensen die zichzelf kwijt waren geraakt in wat er van ze werd verwacht.
Ik ben opgeleid als coach via de NOBCO. Ik werk met systemische organisatieopstellingen, met innerlijk kind, met Clifton Strengths en met DISC, individueel en in teams. En ik train en begeleid groepen.
Klinkt als een rij diploma's. Voor mij zijn het gereedschappen. Ik gebruik ze niet om jou in een model te duwen, maar om haarscherp te zien waar jij jezelf klemzet. De methode volgt jou. Nooit andersom.
Dus nee, je krijgt geen vrouw met alleen een mooi verhaal. Je krijgt iemand die het vak beheerst en zelf door het vuur is gegaan. Dat tweede leer je op geen enkele cursus.
En Nu
Vandaag leef ik een ander verhaal. Een leven veel beter in balans, met mijn partner, mijn kinderen, mijn werk. Niet perfect. Wel echt. Vrij van moeten. Vrij om te kiezen. Vrij om te leven vanuit rust en richting.
Typisch Debbie
- Direct en eerlijk. Wat ik denk, zie je vaak al aan mijn gezicht.
- Doorzetter. Ik beet me vast in mijn studie, mijn werk en mijn moederschap. Tegelijk.
- Kleurrijk. In karakter en kledingkast. “Tutti Frutti”, noemden ze me vroeger.
- Sportief. Mijn dag begint vaak om 05:30 met hardlopen of krachttraining.
- Leergierig. Ik luister boeken op 1,5x snelheid, meestal tijdens het vouwen of koken.
- Lekker en gezond eten. Mijn “Debbietje” (yoghurt, druiven, huttenkäse, lijnzaad, pure chocola) is inmiddels een begrip.
- Enthousiast. Ik plan soms net iets te veel op een dag. Ik wil overal voluit in, en leer steeds beter dat rust ook ruimte vraagt.
- Oplaadbaar. In de natuur, in een warm bad, met een puzzel of iets creatiefs. En geef me een dag sauna, dan kom ik als herboren terug.
Wat ik heb geleerd
Je hoeft niet kapot te zijn om jezelf kwijt te raken. En je hoeft niet perfect te zijn om jezelf terug te vinden.
Ik heb geleerd om minder te denken en meer te voelen. Om te luisteren naar wat mijn lichaam, mijn hart en mijn intuïtie allang wisten.
Het leven vraagt niet dat je harder wordt. Het vraagt dat je eerlijker leeft.
Herken je jezelf hierin? Dan is dit het moment om te kijken wat je niet langer meeneemt. En wat wel.
Ik breng je terug naar wie je in essentie bent.
Waarom ik dit doe
Omdat ik weet hoe het is om alles voor iedereen te zijn, behalve voor jezelf.
Omdat ik weet hoe bevrijdend het is om je eigen stem terug te vinden.
Ik draag je niet en ik los je niet op. Dit overkomt je, en je houdt het zelf mee in stand. Geen verwijt. Gewoon je stuur terug.
Ik herinner je aan wie je was, voordat je jezelf wegcijferde.
En het reikt verder dan jou. Een vrouw die haar plek weer inneemt, geeft dat door. Aan haar dochter. Aan haar zoon. Aan de vrouw naast haar. Olievlek. En zo krijgt de ene vrouw na de andere weer de plek die haar toekomt.
